0

Τρανσφοβικό Άρθρο

Πριν λίγες ημέρες, έπεσε στην αντίληψή μας αυτό το τρανσφοβικό άρθρο, το οποίο αναφέρεται σε περιπτώσεις ατόμων που ζητούσαν να κάνουν μετάβαση όντας καταδικασμένοι για σοβαρά αδικήματα. Παρουσιάζει τις περιπτώσεις τρανς εγκληματιών σα να είναι σημαντικός ο αριθμός τους και σα να σημαίνει κάτι – σαν οι τρανς άνθρωποι έχουν «εκ φύσεως» κάποια τάση για εγκληματική δραστηριότητα, μια τάση που μπαίνει στο επιστημολογικό μικροσκόπιο της ίδιας της ψυχολογίας και δήθεν «δικαιολογείται» από τις κοινωνικές δυσκολίες με τις οποίες, συχνά, ένα τρανς άτομο έρχεται αντιμέτωπο. Με άλλα λόγια, «ένα τρανς άτομο είναι πιθανό να διαπράξει μια εγκληματική ενέργεια, ακριβώς επειδή είναι τρανς». Επιπλέον, ωραιοποιεί σχεδόν τις συνθήκες φυλάκισης, παρουσιάζοντας τη μετάβαση σα μία διαδικασία, που με κάποιο τρόπο βοηθά τους κρατούμενους, κάνοντας τη φυλάκισή τους περισσότερο βιώσιμη. Ουσιαστικά, ο αρθρογράφος αντιμετωπίζει την τρανς ταυτότητα όχι σαν την απτή πραγματικότητα ενός ατόμου, αλλά σαν ένα ρόλο, που υιοθετείται με κάποια σκοπιμότητα. Και μάλιστα, υπονοείται μέσα από το άρθρο ότι ο «ρόλος» αυτός είναι βολικός και ελαφρυντικός, δίνει κάποιο ατού, λες και μια τρανς γυναίκα και εγκληματίας είναι πιο αποδεκτή από έναν cis άνδρα και εγκληματία.

Ο τίτλος αναφέρεται στο γεγονός της τρανς ταυτότητας κάποιων εγκληματιών, υπονοώντας μια σχεδόν αιτιώδη σχέση ανάμεσα στην ιδιότητα του εγκληματία και τον τρανσεξουαλισμό. Η αναφορά ποικίλλων περιπτώσεων κρατουμένων που προχώρησαν σε μετάβαση, ουσιαστικά δίνει την εντύπωση ενός μεγάλου αριθμού τρανς εγκληματιών. Εντύπωση που διαλύεται εύκολα αν αναλογιστεί κανείς το ποσοστό που οι αναφερόμενοι τρανς εγκληματίες αποτελούν σε σχέση με το συνολικό αριθμό κρατουμένων στις φυλακές των ΗΠΑ. Επιπλέον, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναλογιστεί κανείς πως υπάρχουν και άδικες φυλακίσεις. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να τονιστεί ότι κρατούμενος δε σημαίνει εγκληματίας, και εγκληματίας δε σημαίνει τρανς. Ούτε το αντίστροφο.

Επίσης, το άρθρο κάνει αυθαίρετους ισχυρισμούς για την ερωτική ζωή των τρανς ατόμων μέσα στις φυλακές, οι οποίοι δε στηρίζονται από κάποια πηγή. Οι ισχυρισμοί αυτοί δημιουργούν πιθανά διαστρεβλωμένες εικόνες, παρουσιάζοντας τους τρανς κρατούμενους ως δυνάμει βιαστές, όταν ζητήσουν να μετατεθούν σε ιδρύματα σύμφωνα με το φύλο τους, και χρησιμοποιώντας σεξιστικούς όρους («το ρόλο της γυναίκας») για να περιγράψουν τη σεξουαλική πράξη. Τα στοιχεία, από την άλλη, μάλλον το αντίθετο δείχνουν, και είναι λογικό. Σε συνθήκες φυλάκισης, τα lgbt άτομα βιώνουν έντονο ρατσισμό και βία, ενώ από τις φυλακές λείπουν οι υποδομές υποστήριξης των lgbt κρατουμένων. Τα τρανς άτομα βιώνουν ήδη στην καθημερινή κοινωνία έντονη βία, ρατσισμό και αποκλεισμό. Είναι, λοιπόν, δυνατόν, στο -ακόμα πιο σκληρό και μη ανεκτικό στην διαφορετικότητα- περιβάλλον της φυλακής, η τρανς ταυτότητα να λειτουργεί ως ελαφρυντικό;

Αυτό το πολύ φαντασιακό, μάλλον επιστημονικής φαντασίας, και τύπου Stephen King (βλ. Πράσινο Μίλι) άρθρο, είναι χαρακτηριστικό του πώς τίθεται αυτή τη στιγμή μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ως προς πολλές μειονοτικές ομάδες, αλλά φαίνεται πως τα τρανς άτομα έχουν εξέχουσα θέση σε αυτό το παιχνίδι κατάκρισης. Ο κόσμος ακούει αυτό που θέλει να ακούσει, πως υπάρχουν κάποιοι κακοί, που είναι και περίεργοι, αλλά είναι στη φυλακή, όπως όλοι οι κακοί, και κάνουν μια ολοκληρωτική αλλαγή προσωπικότητας προκειμένου να γλιτώσουν από τα βάσανα της φυλακής, με όποιο τίμημα. Ο κόσμος, λοιπόν, μπορεί να κοιμάται ήσυχος, αφού η ισορροπία του είναι εντάξει: κακοί, περίεργοι, τέρατα, μένουν στη φαντασία και στην οθόνη του.

Το δύσκολο κομμάτι είναι να φύγει όλος αυτός ο κόσμος από αυτή τη στερεοτυπική ασφάλεια. Το δύσκολο κομμάτι είναι να κάνουμε τον κόσμο να σκεφτεί. Όχι όμως και ακατόρθωτο.

goodasyouth

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.