0

Η εισήγησή μας στο 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Η Good as You(th) συμμετείχε φέτος για πρώτη φορά στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με δικό της περίπτερο. Στα πλαίσια του φεστιβάλ πρόβαλε το ντοκιμαντέρ »how to survive a plague» και συντόνισε μία συζήτηση με θέμα : » Η σύνδεση του ΛΟΑΤ κινήματος με το Αντιφασιστικό/ Αντιρατσιστικό κίνημα». Ακολουθεί η εισαγωγική εισήγησή μας στη συζήτηση:

Χαίρετε! Αυτή η συζήτηση θα κινηθεί γύρω από τον αντιρατσισμό, τον αντιφασισμό και τη σύνδεσή τους με το LGBTIQ κίνημα, κυρίως στην Ελλάδα. Αλλά θα έπρεπε πρώτα να μιλήσουμε για ρατσισμό και φασισμό, πρωτού μιλήσουμε για το πώς τα αντιμετωπίζουμε.

Ως ρατσισμό ορίζουμε την αντίληψη ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, αλλά διαχωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους, διακρινόμενοι είτε από το χρώμα του δέρματος, είτε από την εθνικότητα, είτε από τη θρησκεία, το φύλο, την κοινωνική τάξη κτλ. Συνήθως όμως, η λέξη ρατσισμός αναφέρεται στο φυλετικό ρατσισμό. Ο φασισμός πάλι, είναι ριζοσπαστικἠ αυταρχική εθνικιστική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών ή/και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα.Η έννοια της λέξης «φασισμός» σήμερα χρησιμοποιείται πολλές φορές για να χαρακτηρίσει πρόσωπα, θεσμούς ή καταστάσεις που μπορεί να μην έχουν καμιά σχέση με την αρχική έννοια του όρου. Το ουσιαστικό «φασισμός» και το επίθετο «φασίστας» χρησιμοποιούνται σήμερα πολλές φορές, εκτός από τον αρχικό ορισμό, και σε μια πολύ ευρύτερη έννοια, προσδιορίζοντας ως «φασισμό» γενικά κάθε άδικη, αντιδημοκρατική και βίαιη πράξη, ιδεολογία, συναίσθημα, συνήθεια στο χώρο της πολιτικής, της κοινωνίας, της οικογένειας, και των σχέσεων.

Ιστορικά, ο Φασισμός ξεκίνησε κάπως με την εθνικιστική και φυλετική πολιτική ιδεολογία που πρωτοεμφανίζεται στην Ιταλία (της Ιταλίας) του Μουσολίνι και (που) αναπτύσσεται από τους Γερμανούς Ναζιστές και άλλους και που προτείνει έναν απολυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης, από έναν συγκεκριμένο Αρχηγό, που θα συνενώσει όλες τις τάξεις σε ένα Έθνος, που μάλιστα είναι το ανώτερο (έθνος) και έχει προορισμό να κυριαρχήσει στα άλλα, «κατώτερα» έθνη και φυλές). Στην Ελλάδα, έχουμε έντονα παραδείγματα φασισμού, πέρα από τη Γερμανική Κατοχή 1941-1944, και με τη Δικτατορία του Μεταξά το 1937-40, και με τη Δικτατορία του Παπαδόπουλου το 1967-74. Οι αντίθετες στην ελευθερία και οι φασιστικού τύπου πρακτικές, ωστόσο, δεν περιορίζονται σε καιρούς απολυταρχικών καθεστώτων, αλλά πολλές φορές συνεχίζουν να υπάρχουν και μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια, και, ιδιαίτερα σε καιρούς κρίσεων, φτάνουν στο σημείο να νομιμοποιούνται και συχνά να χαίρουν αποδοχής από την κοινωνία.

Θα μπορούσε κανείς να βγάλει το συμπέρασμα ότι ο ρατσισμός τρέφει το φασισμό με ιδέες και πατήματα, και ο φασισμός δεν αφήνει κανένα περιθώριο να αμφισβητηθεί ο ρατσισμός, σαν τρόπος να κατατάσσονται τα άτομα. Γι” αυτό λοιπόν και προσπαθούμε να τα ανατρέψουμε και τα δύο, καθώς το να ανατραπούν οι ρατσιστικές αντιλήψεις είναι αρκετά χρονοβόρο, και οι φασιστικές πρακτικές δεν επιτρέπουν να γίνει αρκετά συστηματικά. Χρειάζονται ταυτόχρονη πίεση από αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά κινήματα.

Το LGBTIQ ή ΛΟΑΤΚ κίνημα, δηλαδή το κίνημα κατά των διακρίσεων σε άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου, έχει ιστορία πάνω από μισό αιώνα, στον κόσμο. Το κίνημα ξεκίνησε σχεδόν μαζί με το Μάη του ’68 και τη σεξουαλική απελευθέρωση σε Ευρώπη και Αμερική, με την εξέγερση των ΛΟΑΤ στο Stonewall στην Αμερική, όπου πρώτη φορά ΛΟΑΤ άτομα αντιστάθηκαν σε συλλήψεις και στη βία της αστυνομίας. Από τότε ξεκίνησαν να γίνονται πορείες ΛΟΑΤ σε όλο τον κόσμο, κάθε χρόνο, για να θυμόμαστε όλες ότι πρέπει να παλεύουμε πάντα για τα δικαιώματά που στερούμαστε, είτε αυτά τα έχουν κατακτήσει ήδη άλλοι πριν από εμάς, είτε αν δε τα έχουμε κατακτήσει ακόμα.

Στην Ελλάδα, οι πρώτες πορείες και οι πρώτη γνωστή ομάδα, το Απελευθρωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας, έγιναν το 1976, με αφορμή το νομοσχέδιο «περί της εξ αφροδισίων νοσημάτων προστασίας και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων”, όπου απειλούσε τους ομοφυλόφιλους με ενός χρόνου φυλάκιση και εξορία, αν τους συνελάμβανε η αστυνομία ν” αναζητούν σύντροφο δημόσια. Από τότε, έχουν συσταθεί πολλές ομάδες, είτε άτυπες συλλογικότητες, είτε ομάδες με νομική υπόσταση για την υποστήριξη των ΛΟΑΤ ατόμων, με κάθε δυνατό τρόπο. Σήμερα, οργανώνονται Pride στις 2 μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, αλλά τα νομικά δικαιώματα είναι ακόμα μετρημένα, κυρίως αυτά των διεμφυλικών ατόμων. Σημαντικό είναι να πούμε τώρα, πως ο ρατσισμός σε άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό λέγεται ομοφοβία, και στα άτομα με διαφορετική ταυτότητα φύλου λέγεται τρανσφοβία. Και είναι διακρίσεις, είναι μορφές ρατσισμού, κάτι που συνδέει άμεσα τα ΛΟΑΤ άτομα, με τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τα άτομα που βιώνουν διακρίσεις λόγω φυλής, τις γυναίκες, τους μετανάστες κ.ο.κ

Σαν αποτέλεσμα, ο κύριος σκοπός του κινήματος είναι να αντιπαλέψει και να καταργήσει αυτές τις διακρίσεις, και να διεκδικήσει τα δικαιώματα τις ΛΟΑΤΚ κοινότητας. Υπό την έννοια αυτή η σύμπνοια μεταξύ των διαφόρων ομάδων που ασχολούνται με το θέμα είναι απαραίτητη για την επιτυχία των στόχων τους. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το κίνημα χωρίζεται από μεγάλες ιδεολογικές διαφορές, οι οποίες στην πράξη οδηγούν σε τελείως διαφορετικές μεθόδους πίεσης. Έτσι, η απαιτούμενη σύμπνοια διασπάται από διαφορές ταξικές και φυλετικές μεταξύ των ομάδων, καθώς επίσης και διαφορές στην άποψη που διαμορφώνει η κάθε ομάδα σχετικά με το τι είναι το κίνημα, ποιοί θα πρέπει να είναι οι στόχοι του και με ποιούς τρόπους θα πρέπει να τους διεκδικήσει.

Ο αγώνας των ΛΟΑΤΚ ατόμων είναι έντονα συνδεδεμένος με άλλους αγώνες, καθώς οι διακρίσεις που δεχόμαστε, δεν είναι μόνο στον τομέα της σεξουαλικότητας ή/και της ταυτότητας φύλου, αλλά σχεδόν πάντα είναι και φυλετικές, ταξικές, κ.ο.κ. Η κοινή βάση όλων αυτών των διακρίσεων (ο ρατσισμός και οι φασιστικές πρακτικές που γεννούνται από αυτόν) καθώς και η σύνδεση της ΛΟΑΤΚ ταυτότητας με πολλές άλλες, κάνει το κίνημα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης αντιφασιστικής και αντιρατσιστικής προσπάθειας. Όλοι μαζί προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την κοινωνική καταπίεση και την καταπάτηση δικαιωμάτων που υφίστανται ορισμένες ομάδες. Προσπαθούμε επίσης να σπάσουμε τις νοοτροπίες που νομιμοποιούν αυτή την καταπάτηση, τις νοοτροπίες που περιθωριοποιούν και στοχοποιούν, δημιουργώντας τρομερές ανισότητες.

Παρ΄όλα αυτά, υπάρχει δυσκολία στην ενοποίηση του ΛΟΑΤ με το υπόλοιπο αντιρατσιστικό – αντιφασιστικό κίνημα. Από την πλευρά τους, πολλές ΛΟΑΤ ομάδες αυτοπεριορίζονται, και λειτουργούν σε ένα κλειστό πλαίσιο, κάτι το οποίο δεν επιτρέπει τη σύνδεσή τους με τα υπόλοιπα κινήματα. Στον αντίποδα, οι ομοφοβία, η τρανσφοβία και ο σεξισμός πολύ συχνά υφίστανται ακόμη και στο χώρο του αντιρατσισμού. Χαρακτηριστικά είναι τα χλευαστικά σχόλια που δέχθηκε η ομάδα μας από συμμετέχοντες της αντιφασιστικής πορείας στις 21 Απριλίου, όταν κατέβασε πανό, όπου αρκετοί συμμετέχοντες γελούσαν βλέποντας ένα πανό που μιλάει για γκέι, λεσβίες και τρανς ενώ άλλοι ακούγοντας τα συνθήματά μας έφευγαν κοντά από το πανό γιατί »εδώ είναι οι ανώμαλοι».Επίσης άλλο ένα παράδειγμα αποτελεί η διαμαρτυρία που οργανώθηκε για τις αναίτιες προσαγωγές τρανς ατόμων στην πόλη της Θεσσαλονίκης, που ενώ είχε σταλεί κάλεσμα σε όλες τις αντιρατσιστικές οργανώσεις, καμία δεν παρέσθη ως αλληλέγγυα, παρά μόνο ήρθαν ελάχιστα άτομα σαν ατομικότητες.

Θεωρούμε και πιθανολογούμε ότι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της άγνοιας: της άγνοιας της καταπίεσης που υφίστανται τα ΛΟΑΤ άτομα στην κοινωνία, της άγνοιας της ύπαρξης μεγάλης ΛΟΑΤ κοινότητας της χώρας μας και της άγνοιας της μαχητικότητας της κοινότητας αυτής, γιατί είμαστε μαχητικοί και μαχητικές, δεν είμαστε αδιάφορες, παθητικές και κρυμμένες. Θέλουμε να αγωνιστούμε για αυτά που ζητάμε και θέλουμε να αγωνιστούμε και για τον κάθε άλλο που υποφέρει, καταπιέζεται και δε βρίσκει τη θέση που θα έπρεπε στην κοινωνία. Το ΛΟΑΤ κίνημα είναι σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αντιφασιστικού /αντιρατσιστικού κινήματος, γιατί υπάρχουμε σε όλους τους χώρους και έχουμε πάντα διπλές ταυτότητες, είμαστε ομοφυλόφιλοι και μετανάστες, ομοφυλόφιλοι και μαύροι, ομοφυλόφιλοι και ΑμεΑ, ομοφυλόφιλες γυναίκες. Δε γίνεται να αγωνιστούμε διαφορετικά, παρά ενωμένοι, όλες και όλοι μαζί, ενάντια στα συστήματα καταπίεσης και στα πρότυπά τους.

Σαν κίνημα, σαν κοινότητα και σαν άτομα, βαδίζουμε ολοένα και περισσότερο προς την κατανόηση της αλληλεγγύης που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στα κινήματα, καθώς προερχόμαστε από διαφορετικούς χώρους, αλλά πλέον ξέρουμε ποιοι είναι εναντίον μας και ποιοι είναι μαζί μας, και θα τους στηρίξουμε κι εμείς, όσο περιμένουμε να μας στηρίξουν κι αυτοί. Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν έχει ένα ή δύο σκέλη, έχει πολλά, και μόνο όταν εκπληρωθούν όλα τα ζητούμενά της θα μπορούμε να είμαστε ήσυχες ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για τον κόσμο. Ο κοινός μας σκοπός είναι για μία κοινωνία δομημένη έτσι, ώστε να μη βασίζεται στην καταπίεση και τον περιορισμό ομάδων, και την επιβολή κανονικοτήτων, για να κερδίσει από αυτές. Μία τέτοια κοινωνία δε θα δημιουργεί τεράστιες θεσμικές διαφορές και ανισότητες, εμπνέοντας το ρατσισμό στο κοινωνικό σύνολο ώστε να νομιμοποιήσει φασιστικές πράξεις. Μέχρι τότε, ακόμα κι αν τα δικά μας άμεσα ζητούμενα δοθούν, θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε για την κατάργηση κάθε ρατσιστικής και φασιστικής ιδεολογίας, σε όποιο χώρο κι αν τίθεται.

goodasyouth

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.