2

20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα μνήμης των θυμάτων τρανσφοβικής βίας

Δεν ξεχνάμε πως….

Οι transgender** άνθρωποι αντιμετωπίζουν ένα ευρύ φάσμα διακρίσεων στον ιδιωτικό και δημόσιο χώρο, από τη στιγμή που αποκτούν συνείδηση της ταυτότητάς τους.

Όλα ξεκινούν στα αυστηρά όρια της οικογενείας, όπου δεν είναι ασυνήθιστο για τους transgender νέους να αντιμετωπίζονται με εχθρότητα από τους κοντινούς τους συγγενείς, ή και να απομονώνονται ή να διώχνονται από το σπίτι τους. Η απόρριψη έρχεται συχνά από τις πρώτες κιόλας περιπτώσεις κατά τις οποίες ένα transgender άτομο θα μοιραστεί τις εμπειρίες του για την ταυτότητά του με κοντινά του πρόσωπα, από τους οποίους αποζητά υποστήριξη και αποδοχή. Η εσωτερική εμπειρία κατανόησης της ταυτότητας φύλου από ένα transgender πρόσωπο, αλλά και εξωτερική έκφραση της ταυτότητας αυτής, τον/την στιγματίζει από πολύ νεαρή ηλικία, από την εφηβική ηλικία ή κατά τα πρώτα βήματα της ενηλικίωσής του/της. Δεν είναι να απορεί κανείς που στις νεαρές αυτές ηλικίες έχουμε πολλές περιπτώσεις αυτοκτονικών σκέψεων, κατάχρησης ναρκωτικών και, ειδικά στις τρανς γυναίκες, την είσοδο τους στο χώρο της πορνείας (όπου στην πραγματικότητα τους επιβάλλεται να μπουν).

Στην παιδεία…

Ταυτόχρονα, ο τρόπος με τον οποίο είναι οργανωμένο το εκπαιδευτικό μας σύστημα διαιωνίζει και αναπαράγει ασταμάτητα το μοτίβο των προκαταλήψεων στην κοινωνία, μέσα στο μικροσκόπιο του. Συγκεκριμένα, επτά χρόνια πριν δυο τρανς γυναίκες, οι οποίες είχαν φύγει από το σπίτι τους σε εφηβική ηλικία (σταματώντας το σχολείο νωρίτερα απ’ το συνηθισμένο) προσπάθησαν στην ηλικία των 20 να εγγραφτούν σε κάποιο νυχτερινό σχολείο. Οι δυο διευθυντές διαφορετικών σχολείων αρνήθηκαν να του εγγράψουν, προτάσσοντας γελοίες δικαιολογίες, κάνοντας προφανές πως το πρόβλημα ήταν πως οι δυο γυναίκες ήταν transgender. Προς καλή τύχη, όταν το ζήτημα απέκτησε δημοσιότητα και στάλθηκε προς εξέταση στο Υπουργείο Παιδείας, βρέθηκε λύση. Ωστόσο, οι δυο γυναίκες που στερήθηκαν το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση είχαν ήδη βιώσει την απόρριψη με αποτέλεσμα, ακόμα και με την παρέμβαση του Υπουργείου, να μην επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Για ακόμη μια φορά, έπρεπε να αντιμετωπίσουν τις προκαταλήψεις και τον αποκλεισμό. Το παράδειγμα αυτό είναι μόνο ένα πολύ μικρό δείγμα της κατάστασης, διότι με ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπως το ελληνικό, στο οποίο η διαπαιδαγώγηση σε ζητήματα σεξουαλικότητας και ταυτότητας φύλου δεν είναι ακόμα μέρος της διδακτέας ύλης, και ταυτόχρονα είναι ελλιπής οποιαδήποτε πολιτική ενάντια στις διακρίσεις αυτές, τα transgender άτομα νιώθουν απομονωμένα, βιώνουν την απόρριψη και συχνά βρίσκονται σε αδιέξοδο.

Στην εργασία…

Στην εργασία τους, τα transgender άτομα βιώνουν τον πλήρη αποκλεισμό. Είναι μόνο μια πολύ μικρή μειονότητα των τρανς ανθρώπων που καταφέρνουν να έχουν πρόσβαση σε εργασία, από τη στιγμή που εκφράζουν την ταυτότητά τους προς τα έξω. Ειδικά, η πλειοψηφία των τρανς γυναικών, όντας αποκλεισμένη από την εργασία, οδηγείται σε μια «επιβεβλημένη» πορνεία. Οι τρανς άνδρες πιο συχνά καταφεύγουν στην απόκρυψη της ταυτότητάς τους, έτσι ώστε να μπορέσουν να ασκήσουν το θεμελιώδες και συνταγματικό δικαίωμά του στην εργασία. Αυτό βέβαια έχει ως αποτέλεσμα πως πολλοί transgender άνθρωποι βρίσκονται χωρίς ασφάλεια και κατά συνέπεια δεν έχουν πρόσβαση στις ιατρικές υπηρεσίες.

Στην αναζήτηση στέγης…

Επιπλέον, αντιμετωπίζουν προβλήματα στην εξασφάλιση στέγης-όταν οι ιδιοκτήτες αντιληφθούν ότι είναι τρανς- ή αναγκάζονται, έτσι ώστε να βρουν στέγη, να επιστρατεύσουν φίλους, συντρόφους ή συγγενείς να νοικιάσουν στο όνομά τους το σπίτι, στο οποίο το τρανς άτομο πρόκειται να διαμείνει.

Στον αυτοπροσδιορισμό…

Ακόμα, η αλλαγή του ονόματος της ταυτότητας ενός ατόμου είναι μια απλή διαδικασία στη χώρα μας, ωστόσο δεν γίνεται αποδεκτό από το υπεύθυνο δικαστήριο ένας πολίτης να αλλάξει το όνομά του, αντικαθιστώντας το με ένα όνομα που ανήκει σε άτομο του αντίθετου από του εγγεγραμμένου στην ταυτότητα φύλου. Αυτό καθιστά αδύνατο για ένα τρανς άτομο να επιδείξει το έγγραφο ταυτότητάς του χωρίς να αποκαλύπτει την transgender ταυτότητά του και ταυτόχρονα χωρίς να εκθέτει τον εαυτό του σε επικείμενες τρανσφοβικές προκαταλήψεις και διακρίσεις. Ειδικότερα, όταν πρόσφατα μια τρανς γυναίκα πήγε στο ταχυδρομείο για να παραλάβει ένα συστημένο δέμα, και έδειξε την κάρτα της ταυτότητάς της που είναι καταγεγραμμένο το βιολογικό τη φύλο, οι υπάλληλοι το έδειχνα ο ένας στον άλλο μεταξύ τους, γελώντας και κάνοντας ειρωνικά και εξευτελιστικά σχόλια.

Στην ανύπαρκτη νομοθεσία…

Θα μπορούσαμε να δώσουμε πολλά τέτοια παραδείγματα τρανσφοβίας, αλλά το βάρος της υπαιτιότητας πέφτει κατά κύριο λόγο στο κράτος, το οποίο δε θέτει νόμους κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ελαττώσει τις τρανσφοβικές συμπεριφορές που γεννά.

Η αντιρατσιστική νομοθεσία παραμένει η ίδια από το 1979 και χωρίς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στην προστασία του σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου και της έκφρασης του φύλου.

Κατά τον ίδιο τρόπο, ο πρόσφατος νόμος 3896/2010, ο οποίος στοχεύει στην ίση μεταχείριση με σεβασμό στο φύλο, δεν αναφέρει την ταυτότητα φύλου ως μια κατηγορία στην οποία γίνονται διακρίσεις στο χώρο της εργασίας αλλά και γενικότερα στην απασχόλησή τους. Υπάρχει φυσικά, μια παράγραφος που αναφέρει πως πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς τα άτομα που έχουν κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου, αυτό ωστόσο δεν είναι αρκετό από τη στιγμή που ο νόμος θα έπρεπε να καλύπτει και τα άτομα εκείνα που δεν επιθυμούν να προβούν σε εγχείρηση. Ο αποκλεισμός από το χώρο εργασίας, εξαιτίας της έλλειψης νομοθετικού πλαισίου ενάντια στις διακρίσεις, αλλά και οι γενικότερες προκαταλήψεις που δεν διαχειρίζεται το κράτος, δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα για τα transgender άτομα να εξασφαλίσουν ασφάλεια, αλλά και πρόσβαση στις ιατρικές υπηρεσίες και την ιατρική κάλυψη.

Στον τομέα της Υγείας και την Κοινωνικής Ασφάλειας τα υπεύθυνα υπουργεία, με εξαίρεση μεμονωμένες περιπτώσεις, αποτυγχάνει να εξασφαλίσει κάλυψη στα transgender άτομα για της ανάγκες της μετάβασης προς το επιθυμητό φύλο- μια θεμελιώδης ανάγκη για τα transgender άτομα.

Όσον αφορά τη ρητορική μίσους, το νομοθετικό πλαίσιο δεν κάνει καμία αναφορά για την προστασία των transgender ατόμων από τέτοιες ρητορικές. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτού είναι πως ενώ οι ρητορικές μίσους παραμένουν ατιμώρητες, οι συνθήκες παραμένουν γόνιμες για την αύξηση ομοφοβικών και τρανσφοβικών ρητορικών μίσους για δημόσια πρόσωπα και για εκπροσώπους της εκκλησίας.

Απαιτούμε:

A – Νομικές Διεκδικήσεις:

  1. Επέκταση του ισχύοντος αντιρατσιστικού νόμου, 927/1979 και του προς διαβούλευση αντιρατσιστικού νόμου 3304/2005, έτσι ώστε να συμπεριλάβει τις διακρίσεις με βάση την ταυτότητα φύλου, στο χώρο εργασίας, στην προσφορά υπηρεσιών και στην ενοικίαση τόπου διαμονής ή χώρου εργασίας.
  2. Επέκταση του νόμου 3719/2008 του ποινικού κώδικα, και συγκεκριμένα των άρθρων που αφορούν τις ρητορικές και τα εγκλήματα μίσους, έτσι ώστε να συμπεριλάβουν την ταυτότητα φύλου.
  3. Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και της δυνατότητας αλλαγής των εγγράφων για άτομα που έχουν υποβληθεί ή υποβάλλονται σε μετάβαση φύλου. 4. Αναθεώρηση του νόμου για την πορνεία, έτσι ώστε να θεωρείται πταίσμα αντί για πλημμέλημα, και να απεμπλακεί από το σύστημα του «αυτόφωρου» που συχνά λειτουργεί ω μια διαδικασίας ταπείνωσης των transgender γυναικών που εκπορνεύονται λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού. Επιπλέον, κατάργηση του άρθρου 347 του Ποινικού Κώδικα που κάνει αναφορά σε «παρά φύσιν ασέλγεια μεταξύ δύο ανδρών».

B – Ασφάλιση, Ευημερία, Υγεία

  1. Τη δυνατότητα δημόσιας χρηματοδότησης της διαδικασίας μετάβασης φύλου στα δημόσια νοσοκομεία. Πρόβλεψη για ψυχολογική υποστήριξη και ιατρική κάλυψη. 2. Τη σύνταξη μέσω της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας ενός οδηγού για ανθρώπους που επιθυμούν να εισέλθουν στη διαδικασία της μετάβασης φύλου, αναγράφοντας τις κλινικές με εξειδικευμένους γιατρούς. 3. Αφαίρεση των cross-dressing, τρανσβεστισμού και της τρανσεξουαλικότητας από τη λίστα των ψυχικών διαταραχών 4. Συνεργασία με δημόσια και ιδιωτικά ιδρύματα και άτομα, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας ξενώνας για την υποστήριξη των περιθωριοποιημένων transgender ανθρώπων που είναι σε φυσική δυσκολία και υποφέρουν από τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Γ – Εκπαίδευση και Απασχόληση

  1. Δημιουργία από το Υπουργείο Παιδείας ενός προγράμματος που θα αντιμετωπίζει τις διακρίσεις που υιοθετούνται από δασκάλους, γονείς, φοιτητές και καθηγητές και την προώθηση ενός περιβάλλοντος ενάντια την ομοφοβία και την τρανσφοβία σε όλα τι βαθμίδες των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
  2. Ενημέρωση και εκπαίδευση σε θέματα που αφορούν στη διαφορετικότητα, και ειδικότερα στην ταυτότητα φύλου.
  3. Δημιουργία ειδικών προγραμμάτων μέσω της Υπηρεσίας Απασχόλησης για την εκπαίδευση, ενημέρωση και απασχόληση των transgender ατόμων στην ίδια κατεύθυνση με υπάρχοντα προγράμματα για την εκπαίδευση και απασχόληση άλλων ευάλωτων μειονοτικών ομάδων.

*Τρανσφοβία: Ο φόβος ή το μίσος προς τα άτομα που αρνούνται να ενταχθούν στο ετεροκανονικό μοντέλο των φύλων, όσον αφορά την έμφυλη ταυτότητα ή την έκφραση φύλου τους.

**Transgender (ή διεμφυλικός): Ο όρος συμπεριλαμβάνει μία σειρά από εκφράσεις και συμπεριφορές και έμφυλες ταυτότητες που αμφισβητούν το ετεροκανονικό μοντέλο του φύλου σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμό.

Good As You(th) – Κοινότητα lgbtiq νέων Θεσσαλονίκης

goodasyouth

2 Comments

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.